Urodzony: 4 lipca 1926 w Buenos Aires - Argentyna

Wzrost - 175 cm

Waga - 74 kg

Pozycja - Środkowy napastnik

Kluby

• River Plate Buenos Aires - Argentyna - 1942 - 1945

• Huracan Buenos Aires - Argentyna - 1946

• River Plate Buenos Aires - Argentyna - 1947 - 1948

• Millonarios Bogota - Kolumbia - 1949 - 1953; 292 mecze - 259 goli

• Real Madryt - Hiszpania - 1953 - 1964; 624 mecze - 405 goli

• Espanyol Barcelona - Hiszpania - 1964 - 1966; 81 meczy - 19 goli

Osiągnięcia

• Mistrz Argentyny 1947

• Mistrz Kolumbii 1951, 1952, 1953

• Mistrz Hiszpanii 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964

• Łącznie 12 tytułów mistrzowskich oraz 10 króla strzelców

• Triumfator Pucharu Hiszpanii - 1962

• Triumfator Pucharu Mistrzów - 1956, 1957, 1958, 1959, 1560

• Triumfator Pucharu Interkontynentalnego - 1960

• Najlepszy strzelec w dziejach Pucharu Mistrzów - 49 goli

• Reprezentacja Argentyny - 1947 - 1948; 7 meczów - 7 goli

• Triumfator i król strzelców Copa America '47

• Reprezentacja Hiszpanii - 1957 - 1961; 31 meczów - 23 gole

• Występy w nieoficjalnych meczach reprezentacji Kolumbii

• Najlepszy w plebiscycie "France Football" piłkarz Europy 1957 i 1959

• Ogółem zdobył 766 goli

Alfredo Di Stefano urodził się w Argentynie, jednak przez całe swoje życie zdołał uzbierać trzy obywatelstwa - argentyńskie, kolumbijskie i hiszpańskie. Przez te trzy właśnie państwa wiodła kariera "Don Alfredo" nazwanego tak przez hiszpańskich kibiców. Właściwie miał jedną wadę, nie zdążył zyskać w swoim kraju należnej mu sławy. W I lidze argentyńskiej zadebiutował już jako 17-latek, ale nie powalił widzów na kolana. Potem grał w rezerwach, odszedł do Huracanu i powrócił dopiero do River po tym jak gwiazda linii napadu Adolfo Pedernera został sprzedany do Atlanty. Był rok 1947, jedyny w pełni udany w argentyńskim rozdziale kariery Di Stefano. Zdobył mistrzostwo kraju, tytuł króla strzelców z 27 bramkami oraz wraz z reprezentacją wygrał Copa America, zdobył również tytuł króla strzelców na tej imprezie. Według statystyków były to jego jedyne występy w barwach Argentyny. Wtedy za rządów Juana Perona znaczenia nabrały ruchy związkowe, które to otrzymywały coraz to nowe przywileje, tylko sytuacja piłkarzy nie ulegała zmianie. Zawodnicy zaczęli strajkować, ale gdy i to nie przyniosło rezultatów zaczęli emigrować za granicę. Cel był jeden - Kolumbia. Właśnie tam były wielkie pieniądze. Grupa ludzi dorobiła się fortuny na wydobyciu ropy. Poszukiwali rozrywki i stwierdzili, że najlepszą daje futbol. Wkrótce w kraju pojawiało się setki imigrantów, również z Europy. Znalazł się tam również Di Stefano. Trafił do najbogatszego klubu Millonarios Bogota gdzie został parterem swojego dawnego idola Adolfo Pedernery, tego samego, którego zastąpił w River. Był już wielką gwiazdą, zdobywał wszystko co się dało. Piłkarze zarabiali krocie, bo wszystkie pieniądze trafaiły do nich - nikt nie miał zamiaru płacić odstępnego klubom, z których przychodzili. Sielankę przerwała FIFA, która uznała, że to liga pirata, że kolumbijczycy uprawiają futbolowy rozbój w czystej formie i zabroniła utrzymywania z nimi jakichkolwiek kontaktów. Di Stefano otrzymał obywatelstwo swego nowego kraju, ale barw bronić jego nie mógł, bo z Kolumbią nikt nie chciał grać - groziło to usunięciem z FIFA. Raz zniknął szybko, okazało się, że jego twórcy tak szybko jak zarobili pieniądze tak je stracili. Milionerzy trafili za kratki, piłkarze uciekali z kraju tak szybko jak się tylko dało. "Don Alfredo" zaryzykował emigrację do Europy. W 1953 roku był już w Hiszpanii, tylko nie wiedział gdzie zagra. Wojnę o niego toczyły Barcelona i Real. Wygrali Królewscy, którzy mieli Santiago Bernabeu, który miał więcej pomysłów w głowie od jego rywala z Barcy. Katalończycy do dzisiaj nie mogą sobie wybaczyć, że Di Stefano przeszedł do Realu, a nie do nich. Zaraz po przyjeździe było widać, że to wielki piłkarz. Gdy utworzono Puchar Mistrzów przez pierwsze pięć lat Real rządził w nim niepodzielnie. Największą w tym zasługę miał Di Stefano, który nie tylko był łowcą goli, ale również wziął na siebie ciężar prowadzenia zespołu. W podwójnej roli czuł się wyśmienicie. Decydowały oczywiści umiejętności, ale również niemałe znaczenie miały cechy charakteru. "Don Alfredo' nie był lubiany. Uwielbiał rządzić i nie znosił sprzeciwu. Każdy kto próbował z nim konkurować zazwyczaj szybko odchodził z klubu. Nie miał szans w Realu Brazylijczyk Dida, który również uwielbiał rządzić. Bo władzą Di Stefano nie dzielił się z nikim. Owszem, mógł podzielić się obowiązkami i tak się stało gdy do Madrytu przybył Ferenc Puskas. Węgier wyręczył go w zdobywaniu bramek, ale hierarchia w zespole pozostała nie naruszona, "Don Alfredo" ponad wszystkim. Kariera Di Stefano nie spełniła wszystkich jego oczekiwań. Nie dane mu było na przykład zagrać w finałach mistrzostw świata. Wprawdzie w 1962 pojechał z Hiszpanią na tą imprezę, ale nie zagrał ani minuty, bo najpierw był kontuzjowany, a później się rozchorował. Później zresztą z reprezentacją już nie zagrał. Dwa lata później odszedł z Realu do Espanyolu Barcelona, ale należy to potraktować jako łagodne zakończenie kariery. W końcu jednak wrócił do Realu, najpierw jako trener w 1982 roku, natomiast teraz jest honorowym prezydentem Realu Madryt.